"Mind, Body & Soul" Joss Stone

Wydana w 2003 płyta „The Soul Sessions” nie należała do Joss Stone. Nie było na niej ani jednej autorskiej piosenki. Same covery. Sama artystka na pewno nie chciała zostać zapamiętana jako taka, która sama nie umie stworzyć, napisać utworu. Już więc po roku ukazała się płyta „Mind, Body & Soul”. Przyznam, że pośpiech u Joss trochę mnie zaskoczył. Nie mam jej jednak tego za złe. No bo tak naprawdę: czy słuchając przyjemnego albumu takiego jak „Mind, Body & Soul” można mieć jakikolwiek uraz do jego wykonawcy?

O ile na poprzedniej płycie dominował soul i blues, tak na tej bliżej do r&b. Popu na szczęście nie wiele. Udało jej się też zręcznie 'przemycić' do albumu inne gatunki takie jak reggae („Less Is More”) czy pop rock często łączony z soulem („Right to Be Wrong”, „Killing Time”). W tej mieszance Stone wypada bardzo autentycznie. Nie słychać nawet nutki fałszu. A sam jej wokal? Świetny. Bardzo mocny, 'czarny'. Nic więc dziwnego, że muzyka r&b i soul wychodzi jej tak łatwo. Czarni wykonawcy przodują w tych gatunkach.

Muszę przyznać, że najbardziej artystka mnie zaczarowała w żywych piosenkach. Zapytacie: dlaczego więc nie podobało mi się „Introducing Joss Stone”? Ponieważ ja nie chcę otrzymywać od takiej wokalistki płyt, na których zawarto 14 takich samych numerów. Ale to tylko na marginesie. Na „Mind, Body & Soul” udało się tego błędu z powodzeniem uniknąć. Najszybciej w ucho wpada zdecydowanie „You Had Me” z mocnym, zdecydowanym refrenem. To głównie zasługa samej Joss. Świetnie w nim brzmi. Zresztą zwrotek też przyjemnie się słucha. Kiedyś co prawda było tak, że raz kawałek bardzo mi się podobał, za chwilę znów zanudzał mnie niemalże na śmierć. Teraz na szczęście przestałem zauważać wady numeru i się od niego uzależniłem. Lubię także zawierające w sobie elementy reggae „Less Is More”. Mimo tytułu (PL: mniej znaczy więcej) utworu do prostych na pewno bym nie zaliczył. Słychać w nim nawet trąbki, poza tym przyjemny głos artystki i przywodzącą na myśl słońce muzykę. Powiem nawet, że widziałbym wokalistkę śpiewającą tylko muzykę w stylu reggae. Tak wyszła najlepiej. Przyjemnie słucha się „Snakes & Ladders”. Szczególnie podoba mi się zagrana na skrzypcach partia. Jedyne co nie bardzo mi się w tym kawałku podoba to te jęki wydawane przez wokalistkę na początku i na końcu. Po kilku przesłuchaniach można się na szczęście do tego przyzwyczaić. W ostatnim czasie przekonałem się nawet do „Don't Cha Wanna Ride”. Piosenka jest bardzo przyjemna, lekka. Może nie utrzymana w stylu reggae tak jak „Less Is More”, ale też kojarzy mi się ze słońcem, wakacjami. Refren bardzo szybko wpada w ucho.

Ze spokojnych numerów najbardziej przypadły mi dwa: „Security” i „Right to Be Wrong”. W „Security” Joss była zbędna. Nawet muzyka mogłaby pójść w odstawkę. Najlepiej wspominam towarzyszący wokalistce chór. Niesamowity. Potrafię włączyć „Security” tylko dla niego. Jednak całość jest warta przesłuchania. „Right to Be Wrong” to po prostu ładna ballada. Zagrana głównie na gitarze i perkusji piosenka to też udana mieszanka pop rocka i soulu. Spodobała mi się od pierwszego przesłuchania. Miło się słucha zawierającego magiczny początek „Jet Lag” czy romantycznego „Understand”. Podobne do „Right to Be Wrong” jest natomiast „Killing Time”. To też mieszanka pop rocka i soulu. Akustyczny numer, znacznie mniej mi się jednak od „Right to Be Wrong” podoba. Poza tym w ogóle nie zapada w pamięć. Jest nieco nudny, ale nie tak bardzo jak „Sleep like a Child”. Utwór najlepiej opisuje sam tytuł (PL: śpij jak dziecko). Nie pomagają nawet ładne smyczki. I jak tu nie ziewać przy tej kołysance? Zdarzyło mi się, że nawet zasnąłem…

Teksty na poprzedniej płycie nie zaciekawiły mnie zupełnie. Bo w końcu jakie niby miałem mieć wyobrażenie o Joss, jako o song-writerce, skoro na "The Soul Sessions" były same covery? Podoba mi się chociażby tekścior do "Less Is More", który jeszcze bardziej utwierdził mnie w przekonaniu, że to super piosenka: Less is more Back it up slow it down let it breathe Cause you too much of a good thing can be (PL: Mniej znaczy więcej, Cofnij to, zwolnij, pozwól mi odetchnąć Za dużo dobrego jest złe). Jeszcze lepiej prezentuje się refren do "Security": If your spirit's broken and you can't bear the pain I will help you put the pieces back (...) I'll set you free I'll be your security (PL: Jeśli twoja dusza jest zniszczona i nie możesz zadawać bólu Ja pomogę ci, podniosę twoje plecy (...) Sprawię, że poczujesz się wolny, Będę twoim schronieniem). Reszta? Obczaicie sami. Teksty utrzymane są na wysokim poziomie, nie ma tu słodzenia.

Słuchając tej płyty po raz pierwszy, zanudziła mnie niemalże na śmierć. Nie miałem nawet nic o niej do powiedzenia. Dobrze, że szybko zmieniłem swoje zdanie. Teraz dałem się oczarować temu albumowi. Co prawda nie wiele piosenek wpada w ucho tak łatwo jak chociażby „Don't Cha Wanna Ride” czy „You Had Me”, ale warto dać im szansę. Spokojne numery mają w sobie naprawdę sporo uroku. Przy tych żywszych z kolei można czerpać rozrywkę na wyższym poziomie. Zabrzmiało głupio? Być może. Nie obchodzi mnie to jednak, bo już idę kolejny raz włączać „Mind, Body & Soul”… i rezerwować sobie czas na „Colour Me Free!”.

Ocena: 5+/6
Najlepsze: You Had Me, Less Is More, Snakes & Ladders, Don't Cha Wanna Ride
Najgorsze:  Sleep like a Child